Najbardziej wydajnym statkiem w World of Warships jest krążownik, który łączy w sobie dobry pancerz, który może wytrzymać ciężki ostrzał i doskonałe uzbrojenie, które pozwala niszczyć wrogów i bronić się przed nalotami.
Pomimo lepszej przeżywalności i siły ognia, nawet pancerniki potrzebują zwrotności krążowników i skutecznych systemów obrony przed atakami z powietrza i torpedowaniem.
Radzimy również zapoznać się z pomocnym artykułem: Najlepsze mody do World of Warships | Jak instalować mody?
Jakie są najlepsze krążowniki w WoWs, które warto kupić dla swojej eskadry i pompy, a także jakie są ich mocne i słabe strony, przeanalizujmy dalej.
Najlepsze krążowniki w World of Warships
Zgodnie z ich charakterystyką, tylko jeden z krążowników na każdym poziomie uzbrojenia można nazwać najlepszym i godnym włączenia do listy najlepszych krążowników w WoWs w 2026.
Poziom V: Kirow
Radziecki krążownik Kirow to broń specjalna V poziomu dostępna do kupienia w Zbrojowni za 43 000 węgla.
Charakterystyczne zalety Kirowa to:
- Doskonała siła ognia dziewięciu dział głównego kalibru 180 mm dzięki połączeniu:
- szybkiego przeładowania w zaledwie 13,5 sek;
- zdolność wieżyczek do obracania się o 8 stopni na sekundę;
- zasięg ostrzału baterii głównej wynoszący 16,32 km;
- maksymalny rozrzut 145 metrów;
- uszkodzenia jednostkowe na poziomie 2500.
- Wysoka prędkość 35,5 węzła, pozwalająca na szybkie manewrowanie na polu bitwy.
- Dobry system obrony przeciwlotniczej, w tym instalacje przeciwlotnicze i myśliwce katapultowe.
- Sonar hydroakustyczny.
Słabe strony radzieckiego krążownika to:
- Słabą manewrowość, z powodu której promień skrętu wynosi 860 metrów, a zmiana sterów zajmuje 7,8 sekundy;
- cienki 10-mm pancerz w połączeniu z siłą 26200 jednostek wymaga szybkiego wycofania się spod ciężkiego ognia, którego może nie przeżyć;
- słaba niewidzialność, z powodu której okręt jest wykrywany z morza przy podejściu do 13,79 km i z powietrza – do 6,44 km;
- zwiększona podatność na ataki, ponieważ duży rozmiar kadłuba w ogóle, a cytadeli w szczególności, czyni okręt doskonałym celem;
- obecność torped nie daje przewagi ze względu na ich krótki zasięg.
Dobry krążownik, jeśli nie ma być narażony na ogień wroga i strzelać z dział głównych ze średniego zasięgu wraz z pancernikami, osłaniając te ostatnie przed atakami z powietrza.
Poziom VI: Leander
Najlepszym krążownikiem VI poziomu jest brytyjski Leander, który można zbadać za 33 000 doświadczenia, co otwiera możliwość zakupu nowego statku za 3,04 miliona kredytów.
Brytyjczyk wyróżnia się między innymi następującymi zaletami:
- Dobry kamuflaż, dzięki któremu:
- wykrycie z morza w odległości mniejszej niż 9,96 km;
- rozpoznanie lotnicze może dostrzec okręt z odległości 6,44 kilometra.
- Dzięki czterem bliźniaczym wieżyczkom, Leander może zadać do 20677 uszkodzeń głównego kalibru na minutę przy uszkodzeniach jednostkowych 3100 pocisków przeciwpancernych i czasie przeładowania wynoszącym 9 sekund.
- Cztery wyrzutnie po każdej stronie pozwalają na wystrzelenie do 0,59 pocisków na minutę, z których każdy jest w stanie zadać do 15733 jednostek obrażeń w zasięgu do 7,02 km.
- Zadowalająca zwrotność, pozwalająca na unikanie ognia i kombinowanie:
- maksymalną prędkość 32,5 węzła;
- zmianę steru z boku na bok w 11 sekund;
- promień skrętu 710 metrów.
- Możliwość zainstalowania jednego z trzech ulepszeń w trzecim slocie:
- generator dymu zdolny do potrójnej zasłony trwającej 96 sekund, ładujący się w 160 sekund;
- myśliwiec katapultowy, wystrzeliwujący parę samolotów szturmowych do patrolowania nieba w ciągu minuty;
- samolot zwiadowczy.
Wady brytyjskiego krążownika, które należy wziąć pod uwagę to:
- Słaby pancerz, którego grubość w części dziobowej i rufowej wynosi zaledwie 13 mm, a tylko w okolicach cytadeli sięga 16 mm;
- brak pocisków odłamkowych w arsenale, przez co niemożliwe jest zadawanie ogromnych uszkodzeń nadbudówek i wzniecanie pożarów na pokładzie wroga;
- wysoka bezwładność, która pozwala na szybsze przyspieszanie, boli hamowanie, które może nastąpić później niż planowano, wynosząc okręt poza granice zasłony lub spod osłony wyspy.
Preferowaną taktyką bitewną na Leanderze jest manewrowanie w celu oskrzydlenia przeciwników i ostrzał ze średniego zasięgu pod osłoną zasłony dymnej, ponieważ konfrontacja pozycyjna z tak słabym pancerzem doprowadzi do szybkiego zatonięcia.
Poziom VII: Belfast
Belfast jest krążownikiem VII poziomu w służbie brytyjskiej marynarki wojennej i należy do klasy premium, co oznacza, że jest dostępny tylko za dublony lub prawdziwe pieniądze.
Przewagę Belfasta nad przeciwnikami zapewniają:
- Duża siła ognia dzięki połączeniu następujących cech:
- Dobre obrażenia jednostkowe od pocisków odłamkowych i przeciwpancernych, sięgające odpowiednio 2100 i 3100 przy trafieniu precyzyjnym;
- wysoka szybkostrzelność czterech trzylufowych wieżyczek głównego kalibru, pozwalająca im wystrzelić osiem pocisków 152 mm na minutę;
- Zawsze możesz utrzymać wroga na celowniku dzięki doskonałej prędkości obrotu wieżyczek wynoszącej 7 stopni na sekundę.
- Przy zasięgu GC wynoszącym 15,42 km, podstawowy zasięg wykrywania z morza wynosi 11 km i może zostać zmniejszony do 8,9 km po ulepszeniu kamuflażu.
- Zadowalająca manewrowość dzięki:
- 32.ograniczeniu prędkości do 5 węzłów;
- promień skrętu wynoszący 730 metrów;
- możliwość zmiany sterów w 9,8 sekundy.
- Możliwość jednoczesnej instalacji kilku przydatnych modernizacji:
- zasłona dymna;
- radar;
- hydroakustyka.
Wyraźnymi wadami brytyjskiego niszczyciela myśliwskiego są:
- miernej grubości pancerz, niezdolny do wytrzymania trafienia pociskiem o kalibrze powyżej 203 mm;
- duże rozproszenie pocisków na dużych odległościach;
- brak torped nie pozwala na zadawanie poważnych uszkodzeń pancernikom i ciężkim krążownikom.
Najlepszym zastosowaniem dla brytyjskiego Belfasta będzie pościg i niszczenie niszczycieli, ponieważ konfrontacja z ich „kolegami z klasy” lub pancernikami jest możliwa tylko pod osłoną zasłony dymnej, ponieważ przeżywalność i opancerzenie pozostawiają wiele do życzenia.
Poziom VIII: Mainz
Najlepszym krążownikiem VIII poziomu jest niemiecki Mainz, który ma klasę premium i jest dostępny do kupienia za złote dublony lub prawdziwe pieniądze.
Zalety niemieckiego krążownika są następujące:
- Doskonała siła ognia czterech trzylufowych wieżyczek głównego kalibru wystrzeliwujących pociski 150 mm dzięki połączeniu następujących głównych cech:
- szybkie, sześciosekundowe przeładowanie, pozwalające każdej lufie wystrzelić dziesięć pocisków na minutę i zadać, przy precyzyjnym trafieniu, 1700 i 3900 pocisków uszkodzeń odpowiednio amunicją odłamkową i przeciwpancerną;
- wysoka prędkość obrotu wieży wynosząca 7,6 stopnia na minutę pozwala utrzymać wroga na celowniku.
- Wygodny ostrzał na odległość do 17,52 km dzięki wysokiej prędkości wylotowej pocisków i płynnym trajektoriom.
- Dwie czterorurowe wyrzutnie torpedowe po każdej stronie, wystrzeliwujące torpedy na odległość do 6 km, z których każda, jeśli zostanie trafiona, może zadać wrogowi do 13700 obrażeń.
- Dobry pancerz cytadeli, o grubości do 150 mm, może wytrzymać wiele trafień.
Słabe strony Mainz są następujące:
- Słaby pancerz ogólny, który nie pozwala mu wytrzymać trafień kalibru powyżej 380 mm;
- słabe kąty ostrzału dziobu i rufy – odpowiednio 38 i 40 stopni, co oznacza, że wrażliwa burta będzie musiała być wystawiona na ostrzał;
- torpedy, pomimo niszczycielskiej mocy, mają krótki zasięg, co wymaga zbliżenia się do wroga;
- wieżyczki głównego kalibru mają cienki pancerz i mogą zostać łatwo zniszczone;
- Jest to jeden z najgorszych kamuflaży wśród krążowników VII poziomu.
Ogólnie rzecz biorąc, niemiecki krążownik sprawdził się na średnich i długich dystansach, na których może zadawać ogromne obrażenia i skutecznie wykonywać manewry unikowe przed kontratakami wroga.
Poziom IX: Azuma
Wyższość wśród krążowników IX poziomu należy do japońskiej Azumy, statku premium, który można kupić w zbrojowni za 228 000 jednostek węgla.
Mocne strony Azumy obejmują:
- Całkiem dobra przeżywalność wynosząca 58350 jednostek, w połączeniu ze skróconym czasem regeneracji grupy naprawczej, pozwala jej przyzwoicie odpierać ataki wroga.
- Doskonała siła ognia dział 310 mm, rozmieszczonych w 3 głównych wieżyczkach kalibru po 3 lufy każda, dzięki:
- wysokim obrażeniom jednostkowym wynoszącym odpowiednio 5,100 i 8,650 pocisków odłamkowych i przeciwpancernych;
- dużemu zasięgowi wynoszącemu 19,09 km, który pozwala zniszczyć wroga i pozostać poza obszarem celnych trafień;
- penetracji pancerza do 50 mm, co pozwala na niszczenie ciężkich krążowników i pancerników.
- Nieźle radzi sobie z ukryciem, pozwalając ukryć się w odległości odpowiednio 14,67 i 10,73 km od wykrycia przez morze i powietrze.
Wadami japońskiego krążownika są:
- cytadela jest wrażliwa ze względu na swoje położenie, otwarta na ostrzał podczas obracania się burtą w stronę wroga;
- wieżyczki dział głównych mają cienki pancerz i niską prędkość kątową wynoszącą 5 stopni na sekundę;
- system obrony przeciwlotniczej jest słaby i wymaga wsparcia sojuszników;
- brak wyrzutni torpedowych;
- słabo unika ataków ze względu na duży promień skrętu (920 metrów) i powolne przesuwanie steru z burty na burtę (13,9 sekundy).
W rezultacie, pomimo dużej siły ognia i dobrej celności na dalekim dystansie, Azuma nie jest w stanie wziąć aktywnego udziału w bitwie na średnim i bliskim dystansie, ze względu na słaby pancerz i podatność na cytadelę.
Poziom X: Stalingrad
Najlepszym krążownikiem X poziomu jest radziecki Stalingrad, który jest statkiem premium i można go kupić za dublony.
Mocne strony radzieckiego krążownika to:
- Maksymalna przeżywalność 72450 wśród krążowników, z przeważającym pancerzem 50 mm, pozwala mu wytrzymać liczne trafienia, z których większość będzie rykoszetować lub odbijać się od kadłuba, jeśli nie jest skierowana bokiem do wroga.
- Wysoka prędkość maksymalna 35 węzłów pozwala na szybką podróż po prostej trajektorii.
- Wysoka celność dzięki celownikowi Sigma 2.65, który zapewnia wysoki współczynnik trafień.
- Potężne pociski przeciwpancerne mogą zadać do 9200 obrażeń przy jednym celnym trafieniu.
- Możliwość użycia ognia defensywnego przeciwko nalotom.
- radar o zasięgu 12 km do wykrywania torped i zapobiegania trafieniom podczas ataków torpedowych.
Słabe strony Stalingradu są następujące:
- duży całkowity rozmiar cytadeli, co czyni ją doskonałym celem;
- widoczność jest gorsza niż w przypadku wielu okrętów liniowych i wynosi 17,58 km przy wykryciu z morza;
- słaba manewrowość ze względu na promień skrętu wynoszący 1130 metrów i 12,5 sekundy czasu obrotu steru;
- niska prędkość przeładowania, co skutkuje szybkostrzelnością wynoszącą zaledwie 2,86 pocisków na minutę.
Stalingrad jest najskuteczniejszy jako niszczyciel okrętów na różnych dystansach, dzięki zabójczej celności potężnych pocisków przeciwpancernych. W połączeniu z wysoką przeżywalnością i dobrym opancerzeniem, duża siła ognia czyni radziecki krążownik niebezpiecznym przeciwnikiem, zwłaszcza w połączeniu z „kolegą z klasy” lub pancernikiem.
